door Pieter Huisman | donderdag, 30 oktober, 2025 | Uncategorized
Je merkt het aan alles:
de toon, de blik, de afstand.
Je puber lijkt jou gewoon niet meer leuk te vinden.
En ergens tussen de zuchten en de dichtslaande deuren vraag je je af: wanneer ben ik veranderd van veilige haven in irritatiefactor?
Spoiler: dit hoort erbij.
En dat is goed nieuws.
Herkenning: de rol die je niet hebt gekozen
Vroeger was je zijn held, zijn voorbeeld, zijn vraagbaak.
Nu ben je vooral degene die “zeurt”, “altijd wat wil” en “nooit iets begrijpt”.
Je probeert rustig te blijven, maar voelt hoe het schuurt.
“Waarom doet hij zo onaardig?”
“Wat heb ik fout gedaan?”
Het antwoord is: niets.
Je puber doet wat hij moet doen — zich losmaken.
En dat voelt voor jou als verlies.
Lees ook deel 1: ik vind mijn puber niet leuk – en ik schaam me ervoor.
Inzicht: afstand is geen afwijzing
(C – Controler)
Pubers moeten leren zichzelf te zijn zonder jou.
Dat proces begint met afstand nemen — letterlijk en emotioneel.
Voor jou voelt dat als afwijzing, maar voor hem is het oefenen in zelfstandigheid.
Hij moet jou minder leuk vinden om zichzelf te durven worden.
(P – Promotor)
Stel je voor:
Je dochter komt thuis, gooit haar tas neer en snauwt:
“Bemoei je er niet mee, mam.”
Auw.
Maar let op wat er onder zit: ze probeert grenzen te voelen, identiteit te bouwen.
Ze test niet alleen wat jij doet, maar ook wat zij aankan.
Hoe feller de puber, hoe groter de zoektocht.
(S & A – Supporter & Analyzer)
In de hersenen van pubers verandert van alles.
Hun emotiecentrum groeit sneller dan het deel dat remt en nuance aanbrengt.
Ze ervaren gevoelens intenser, maar missen nog de vaardigheden om die goed te uiten.
Dus als hij kortaf of bot doet, is dat vaak een combinatie van overprikkeling, schaamte en onzekerheid.
Het is niet dat hij je niet waardeert — hij kan het alleen even niet laten zien.
Quick win: geef ruimte zonder los te laten
Probeer de komende dagen dit:
Wanneer je puber kortaf is, adem één keer diep in en zeg:
“Oké, ik hoor je. Als je straks wilt praten, ik ben er.”
Meer niet.
Geen preek, geen tegenaanval.
Je laat zien dat jij de stabiele factor blijft, ook als hij wankelt.
Dat is precies wat hem leert dat jij veilig bent — zelfs als hij afstand neemt.
Lees ook: hoe je weer contact krijgt met je puber die je negeert.
Conclusie: loslaten is liefde in actie
Jouw taak is niet om leuk gevonden te worden.
Jouw taak is om betrouwbaar te blijven.
Want achter dat rollende oog zit iemand die je nodig heeft,
ook al doet hij alsof van niet.
Vertrouw erop dat de band niet verdwijnt —
hij verandert alleen van vorm.
> Lees deel 3 van deze serie:
Hoe je weer contact krijgt met je puber die je negeert
Ontdek hoe je de afstand kleiner maakt zonder hem te verstikken.
Lees ook: Gaat het goed met mijn puber? | Nederlands Jeugdinstituut
door Pieter Huisman | woensdag, 29 oktober, 2025 | Uncategorized
Je houdt van je kind. Dat staat buiten kijf.
Maar als je eerlijk bent… vind je je puber op dit moment niet leuk.
De toon, de blik, het gesnuif, het eindeloze “laat me met rust” — het maakt iets in je los wat je zelf niet begrijpt.
En daarna komt meteen de schaamte: wat voor ouder denkt dit nou?
Herkenning: van knuffelkind naar tegenpool
Weet je nog, dat kleine mensje dat aan je hing?
Nu rolt diezelfde persoon met zijn ogen als jij iets zegt.
Je mist het gevoel van nabijheid, van vanzelfsprekend samen.
En elke poging tot gezelligheid eindigt in zuchten, snauwen of stilte.
Je voelt je tekortschieten.
Je wilt het goed doen, maar alles wat je zegt lijkt verkeerd te vallen.
En dus denk je wat je nooit hardop zou durven zeggen:
“Ik vind mijn puber niet leuk.”
Lees ook: waarom je puber jou soms écht niet leuk vindt – en dat oké is.
Inzicht: het taboe op negatieve gevoelens
(C – Controler)
We leren dat liefde gelijkstaat aan leuk vinden.
Maar opvoeden is geen verliefdheid.
Je kunt van iemand houden en hem tegelijk verschrikkelijk irritant vinden.
Pas als je dat durft toe te geven, kun je iets veranderen.
(P – Promotor)
Stel je voor: je dochter komt thuis, gooit haar tas in de hoek en zegt:
“Jij begrijpt er toch niks van.”
Je voelt het steken.
Niet omdat ze ongelijk heeft, maar omdat ze vroeger juist alles met je deelde.
En dat contrast doet pijn.
(S & A – Supporter & Analyzer)
Wat hier gebeurt, is losmaking.
Pubers duwen afstand om zichzelf te ontdekken.
Hun hersenen zitten in verbouwing: emoties op turbo, empathie op pauze.
Wat voor jou voelt als afwijzing, is vaak een zoektocht naar autonomie.
Toch raakt het jou omdat het jouw oude stukken triggert — controle, afwijzing, onzekerheid.
Je puber is niet het probleem; hij drukt op jouw onbewuste knoppen.
Quick win: lucht geven aan wat je niet leuk vindt
Schrijf drie zinnen op waarin je eerlijk benoemt wat je voelt.
Bijvoorbeeld:
- “Ik word gek van zijn toon.”
- “Ik mis mijn kind van vroeger.”
- “Ik voel me buitengesloten in mijn eigen huis.”
Je hoeft het niet te delen — het mag alleen bestaan.
Want zodra gevoelens ruimte krijgen, hoeven ze niet meer te ontploffen.
Meer praktische inzichten?
Lees hoe je weer contact krijgt met je puber die je negeert.
Conclusie: liefde is niet hetzelfde als leuk vinden
Dat je je puber even niet leuk vindt, zegt niets over je liefde.
Het zegt dat je geraakt bent, dat je aan het loslaten bent,
en dat je opnieuw moet leren kennen wie hij aan het worden is.
Schaamte hoort daar niet bij.
Eerlijkheid wel.
Want echte verbinding begint waar de schone schijn ophoudt.
Lees deel 2 van de serie:
Waarom je puber jou niet leuk vindt – en dat oké is
Ontdek waarom afstand soms een teken van groei is.
Download ons gratis e-boek: Verbinden met je Puber
Lees ook in Psychologie.nl: Het verdriet van de puberouder
door Pieter Huisman | dinsdag, 28 oktober, 2025 | Technologie & Schermtijd
Je probeert met hem te praten, maar hij hoort je niet.
Letterlijk niet — want er zitten AirPods in.
Welkom bij het ultieme frustratiemoment van schermtijd met je puber: jij wil contact, hij wil rust.
En toch is dit precies waar de echte verbinding kan beginnen — als je weet hoe.
Herkenning: praten tegen een muur met oortjes in
Je staat in de keuken.
“Eten!” roep je. Geen reactie.
Je loopt naar de woonkamer — hij zit daar, lachend om iets op z’n scherm.
De dopjes stevig in z’n oren.
Je zegt iets harder:
“HALLO!”
Hij schrikt, trekt één oortje uit en zegt: “Wát nou?!”
Je voelt irritatie, verdriet en onmacht tegelijk.
Hoe bereik je iemand die afgesloten lijkt van de wereld?
Lees ook deel 2 over grenzen stellen bij schermtijd.
Inzicht: schermtijd puber en de illusie van afwezigheid
(C – Controler)
Wat je ziet, lijkt onverschilligheid.
Maar onder dat schermgedrag schuilt vaak iets anders: overprikkeling.
Pubers gebruiken hun telefoon of oortjes niet alleen voor plezier, maar ook als bescherming tegen alles wat te veel is.
Hoe harder jij probeert door te dringen, hoe meer hij zich afsluit.
Niet omdat hij je haat, maar omdat hij zichzelf probeert te reguleren.
(P – Promotor)
Stel je dit moment voor:
Je puber zit in zijn kamer met muziek op.
In plaats van te roepen of boos te worden, klop je op de deur, wacht even, en zegt rustig:
“Ik zie dat je even wilt chillen. Fijn dat je tijd voor jezelf neemt. Eet je over tien minuten mee?”
Geen strijd, geen sarcasme.
Alleen erkenning.
En juist daardoor komt hij wél naar beneden.
(S & A – Supporter & Analyzer)
Als ouder denk je vaak dat invloed ontstaat door woorden.
Maar bij schermtijd met je puber gaat het om energie en aanwezigheid.
Probeer dit eens drie dagen lang:
- Luister actief – stel één open vraag per dag zonder oordeel.
- Laat stilte toe – hij hoeft niet meteen te reageren.
- Wees consequent beschikbaar – niet pushen, wel aanwezig.
Zo herstel je de verbinding stap voor stap.
Wetenschappelijk onderzoek (zie Trimbos – Schermtijd en jongeren) laat zien dat jongeren beter reageren op voorspelbare, kalme interacties dan op herhaalde correcties.
Quick Win: het ‘één-oortje-contact’
De volgende keer dat hij met AirPods in zit, zeg dan niet:
“Haal die dingen uit je oren!”
Zeg:
“Doe één oortje uit, dan hoor je me — en hou je de ander voor de muziek.”
Dat kleine gebaar zegt: ik wil contact, maar ik respecteer jouw ruimte.
En dat maakt alle verschil.
Conclusie: verbinding boven controle
Schermtijd is geen vijand.
Het is een spiegel die laat zien hoe we omgaan met aandacht, grenzen en rust.
Wanneer jij leert om contact te maken zonder strijd, wordt zijn scherm geen muur meer — maar een brug.
Dus ja, ook met AirPods in kun je hem bereiken.
Niet door harder te praten, maar door zachter aanwezig te zijn.
Het eerste deel uit deze serie:
het-scherm-is-niet-het-probleem-jij-wel-een-beetje
Het tweede deel uit deze serie:
Wil je meer tools om beter te communiceren met je puber?
Download ons gratis e-book ‘Verbinden met je Puber’
Ontdek de online training Puberproof Basics – praktische stappen om minder strijd en meer verbinding te krijgen.
